محتاج به اين نوع از حرفه‌ها و صناعتها مىباشند و همگى نمىتوانند كه مشغول به آنها بشوند و از اشتغال و مداومت ما به اين اعمال معلوم مىشود كه خداوند اين عملها را در عهدهء ما گذارده است و ما را در اين بابها و در اين خدمتها ، خليفه خود نموده است . پس بايد كه ما اين عملها را از باب خلافت و امر خداوند براى خدمت بندگان و انتظام امور معيشت و مبدء و معاد ايشان بنماييم و بايد كه نصيحت ، شفقت ، امانت ، عدالت ، ديانت و محكم‌كارى را به جاى آورند و از افراط و تفريط اجتناب نمايند و در جميع حركات و سكنات و دادوستد در تكسّب و حرفهء خود ، بر جادهء شريعت و صراط مستقيم و بر وجه تعليم و ارشاد و امر و نهى صاحب شريعت بايستند و ثابت قدم باشند و تقوى را پيشهء خود سازند و كسب خود را از حرام و شبهه محفوظ دارند و كم نكنند و زياد نستانند و در حرفهء خود كار را معيوب و ناتمام و روى كش نكنند و عدالت و اصناف را در حق معامله كاران نگه دارند و از غلّ ، غش ، دروغ گفتن و قسم خوردن اجتناب نمايند و ساير حدود ديگر ، كه در باب سابق مذكور شد به جاى آوردند تا تكسّب ايشان ، حلال و طيّب باشد و به امر خداوند كه يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِنْ طَيِّباتِ ما كَسَبْتُمْ عمل نموده باشند و هريك ، به قدر مقدور ، از مداخل كسب طيّب خود ، انفاق بر خود و بر عيال خود و ذى القربى و همسايه و مساكين و ساير ابواب البرّ و الخيرات بنمايند و بخل در آن ننمايند كه بخل به خود كرده‌اند و خداوند فرمود است كه ها أَنْتُمْ هؤُلاءِ تُدْعَوْنَ لِتُنْفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَمِنْكُمْ مَنْ يَبْخَلُ وَ مَنْ يَبْخَلْ فَإِنَّما يَبْخَلُ عَنْ نَفْسِهِ وَ اللَّهُ الْغَنِيُّ وَ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ « 1 » . يعنى اى بندگان ، شما آنان هستيد كه خوانده شده‌ايد به سوى اينكه ، انفاق بنماييد نفوس و اموال خود را در راه رضاى خداوند . پس بعضى از شما ، كسى است كه بخل مىنمايد و انفاق نمىكند و هركسى كه بخل مىنمايد و انفاق نمىكند اين است و جز اين نيست كه بخل ، به خود كرده و منع از خود نموده است و خداوند غنى است و

--> ( 1 ) . محمد : 38